BAHAGIAN 1: TVET TANPA BEBAN HUTANG: ADAKAH SUDAH TIBA MASANYA PTPK BERUBAH?

Mohammad Rizan Hassan Presiden BELIA MAHIR merangkap Ahli Majlis TVET Negara

24.08.2026

Cadangan Kementerian Sumber Manusia untuk mempertimbangkan pembiayaan Perbadanan Tabung Pembangunan Kemahiran (PTPK) daripada bentuk pinjaman kepada geran wajar dilihat sebagai satu langkah besar dalam usaha memperkukuh TVET negara.

Perkara ini dilaporkan oleh Malay Mail pada 16 Ogos 2026, menerusi laporan bertajuk “Ramanan: PTPK financing may be converted from loans to grants”. Laporan tersebut memetik Menteri Sumber Manusia, Datuk Seri R. Ramanan, yang memaklumkan bahawa cadangan berkenaan sedang diperhalusi sebelum dibawa ke peringkat seterusnya.

Bagi BELIA MAHIR, cadangan ini bukan sekadar soal menukar satu bentuk pembiayaan kepada bentuk yang lain.

Ia membuka ruang kepada satu persoalan yang lebih besar:

Bagaimanakah negara mahu membiayai pembangunan tenaga mahir pada masa hadapan?

Selama ini, ramai anak muda memilih TVET kerana mereka mahu mendapatkan kemahiran, pekerjaan dan kehidupan yang lebih baik. Sebahagian besar daripada mereka bukan datang daripada keluarga berada.

Ada yang tercicir daripada laluan akademik. Ada yang datang daripada keluarga B40. Ada yang sudah bekerja tetapi bergaji rendah. Ada juga yang mahu membina semula kehidupan selepas gagal mendapatkan peluang dalam sistem pendidikan arus perdana.

Bagi kelompok ini, TVET bukan pilihan kedua.

TVET adalah peluang kedua.

Namun apabila seseorang anak muda terpaksa berhutang untuk mendapatkan kemahiran supaya dia boleh bekerja, kita perlu bertanya sama ada sistem pembiayaan yang digunakan selama ini masih sesuai dengan keadaan semasa.

Belajar Kemahiran Untuk Keluar Daripada Kesusahan

Bayangkan seorang anak muda daripada keluarga berpendapatan rendah.

Dia mahu mengikuti latihan kemahiran kerana mahu membantu keluarganya. Untuk belajar, dia mendapatkan pembiayaan. Selepas tamat latihan, dia mendapat pekerjaan dengan gaji permulaan sekitar RM1,800 hingga RM2,500.

Pada masa sama, dia mungkin perlu membayar sewa bilik, pengangkutan, makanan, membantu ibu bapa dan memulakan kehidupan sebagai pekerja muda.

Kemudian datang pula komitmen pembayaran balik pinjaman latihan.

Secara teori, pinjaman pendidikan mungkin dilihat sebagai satu pelaburan kepada masa depan.

Tetapi dalam realiti kehidupan seorang anak muda berpendapatan rendah, hutang tetap hutang.

Sebab itu cadangan untuk mempertimbangkan pembiayaan PTPK dalam bentuk geran patut diberikan perhatian serius.

Ia boleh menjadi perubahan penting kepada kelompok belia yang selama ini mahu mendapatkan kemahiran tetapi takut untuk menanggung hutang.

TVET Adalah Pelaburan Negara

BELIA MAHIR berpandangan kerajaan juga perlu melihat pembiayaan TVET daripada perspektif yang lebih luas.

Apabila kerajaan membiayai seorang anak muda mengikuti latihan kemahiran, kerajaan sebenarnya bukan semata-mata membayar yuran kursus.

Kerajaan sedang membina seorang pekerja.

Kerajaan sedang menyediakan tenaga mahir kepada industri.

Kerajaan sedang membantu sebuah keluarga meningkatkan pendapatan.

Dan dalam jangka panjang, kerajaan sedang membina seseorang yang akan menyumbang semula kepada ekonomi negara.

Sebab itu kita perlu mula melihat TVET sebagai pelaburan pembangunan modal insan, bukan semata-mata pembiayaan pendidikan.

Jika kerajaan sanggup melabur dalam jalan raya, pelabuhan, teknologi, industri dan infrastruktur kerana semuanya diperlukan untuk pembangunan ekonomi, maka pelaburan membina tenaga mahir juga sepatutnya diberikan kepentingan yang sama.

Mesin paling canggih sekalipun tetap memerlukan manusia yang mempunyai kemahiran untuk mengendalikan, menyelenggara dan membangunkannya.

Tetapi Geran Bukan Bermaksud Semuanya Percuma

Pada masa sama, BELIA MAHIR tidak berpandangan bahawa semua pembiayaan TVET perlu serta-merta dijadikan geran tanpa syarat.

Geran bukan bermaksud kerajaan hanya menyediakan wang dan semua pihak bebas menggunakannya tanpa tanggungjawab.

Setiap ringgit wang rakyat mesti menghasilkan kesan.

Jika kerajaan membiayai latihan seseorang peserta, peserta itu perlu mengambil latihan tersebut dengan serius.

Institusi latihan pula perlu memastikan latihan yang diberikan berkualiti dan benar-benar membawa kepada kompetensi.

Industri perlu memberikan gambaran sebenar tentang pekerjaan yang diperlukan.

Dan akhirnya, peserta perlu mempunyai peluang yang munasabah untuk mendapatkan pekerjaan.

Kalau tidak, kita hanya akan menukar masalah lama kepada masalah baharu.

Daripada budaya “ambil pinjaman untuk belajar”, kita mungkin pula melahirkan budaya “ambil kursus sebab percuma.”

Kedua-duanya bukan penyelesaian.

Utamakan Mereka Yang Benar-Benar Memerlukan

Jika model geran diperkenalkan, BELIA MAHIR berpandangan keutamaan perlu diberikan kepada kelompok yang paling memerlukan.

Antaranya ialah belia B40, belia tercicir pendidikan, penganggur, pekerja berpendapatan rendah serta mereka yang mahu meningkatkan kemahiran untuk memasuki sektor pekerjaan yang lebih baik.

Keutamaan juga perlu diberikan kepada bidang yang benar-benar mempunyai permintaan industri.

Negara tidak memerlukan ribuan peserta dilatih dalam bidang yang peluang pekerjaannya sangat terhad.

Sebaliknya, kita perlu melihat kepada bidang yang sedang berkembang seperti automasi, robotik, semikonduktor, kenderaan elektrik, teknologi digital, keselamatan siber, logistik, penyelenggaraan industri dan teknologi hijau.

Prinsipnya mudah.

Latih kerana pekerjaan itu wujud.

Bukan mencipta kursus dahulu kemudian mencari pekerjaan selepas peserta tamat latihan.

Jangan Ukur Kejayaan Hanya Dengan Jumlah Peserta

Satu lagi perkara yang perlu berubah ialah cara kita mengukur kejayaan program TVET.

Selama ini kita sering berbangga apabila mengatakan:

“10,000 peserta telah dilatih.”

Tetapi persoalan yang lebih penting ialah:

Berapa ramai yang tamat?

Berapa ramai yang benar-benar kompeten?

Berapa ramai mendapat pekerjaan?

Berapa ramai bekerja dalam bidang yang dipelajari?

Berapa ramai mendapat peningkatan pendapatan selepas mengikuti latihan?

Itulah ukuran yang lebih bermakna.

Kerana matlamat sebenar TVET bukan untuk memenuhi bilik latihan.

Matlamat TVET ialah mengubah kehidupan manusia melalui kemahiran.

Peluang Untuk PTPK Berubah

PTPK telah memainkan peranan penting dalam pembangunan latihan kemahiran negara sejak sekian lama.

Tetapi ekonomi dan landskap pekerjaan sedang berubah.

Teknologi berubah.

Keperluan industri berubah.

Profil belia juga berubah.

Justeru, mungkin sudah tiba masanya peranan PTPK turut berkembang.

Daripada sebuah institusi yang banyak dikenali sebagai penyedia pembiayaan pinjaman latihan, PTPK berpotensi berkembang menjadi sebuah institusi strategik yang membantu negara membina tenaga kerja masa hadapan.

Cadangan untuk menukar sebahagian pembiayaan daripada pinjaman kepada geran mungkin merupakan langkah pertama ke arah perubahan tersebut.

Namun perubahan sebenar bukan sekadar menukar perkataan “pinjaman” kepada “geran”.

Perubahan sebenar ialah apabila setiap pembiayaan yang diberikan mampu membawa seorang anak muda daripada:

tidak mempunyai kemahiran, kepada memiliki kemahiran;daripada menganggur, kepada bekerja;daripada pendapatan rendah, kepada kehidupan yang lebih baik.

Itulah nilai sebenar sebuah pelaburan TVET.

Kerana apabila kita membantu seorang belia membina masa depannya, kita sebenarnya sedang membantu sebuah keluarga.

Apabila ribuan keluarga menjadi lebih kuat, masyarakat menjadi lebih stabil.

Dan apabila lebih ramai rakyat mempunyai kemahiran, pekerjaan dan pendapatan yang baik, negara turut menjadi lebih kuat.

BANTU BELIA. BANTU NEGARA.

Sumber rujukan:Malay Mail, “Ramanan: PTPK financing may be converted from loans to grants”First Published: Sunday, 16 Aug 2026, 8:40 AM MYT https://www.malaymail.com/news/malaysia/2026/08/16/ramanan-ptpk-financing-may-be-converted-from-loans-to-grants/231512